Εγγραφή στο Newsletter
ON-Line Visitors : 322
|
Καλημέρα Πειραιά
 
Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012
Μισόλογα, σιωπές και ανακρίβειες για την Ψυτάλλεια
Του Νότη Ανανιάδη
Μετά την αποκάλυψη του Portnet.gr ότι οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτές Α’ και Β’ Πειραιά δεν συνυπέγραψαν ερώτηση για την επιλογή της ΕΥΔΑΠ να σπαταλήσει 55 εκ. ευρώ μόνο για έργα μεταφοράς των λυμάτων από το δήμο Σαρωνικού της Αν. Αττικής στην κορεσμένη Ψυτάλλεια (ενώ η κατασκευή εκεί Κέντρου Επεξεργασίας Λυμάτων που θα έδινε λύση στο πρόβλημα σε βάθος χρόνου θα κόστιζε 69 εκ.) ο φίλος Θοδωρής Δρίτσας έστειλε επιστολή στην οποία μεταξύ άλλων, επικαλείται μια «πολιτική επιλογή» του ΣΥΡΙΖΑ να μην συνυπογράφουν οι βουλευτές του με βουλευτές κομμάτων που υποστηρίζουν την κυβέρνηση της τρόικας.
Προφανώς λόγω του μνημονίου. Ήδη υποστήριξα ότι η στάση αυτή υποκρύπτει την επιλογή των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ να «καλύψουν» τον Π. Φιλίππου , δήμαρχο Σαρωνικού, που αντιδρούσε στην προοπτική να φτιαχτεί ΚΕΛ στη γειτονιά του- κι ας πάνε τα σκατά αλλού.
Έγραψα ακόμη ότι όταν υποβάλλεις πανομοιότυπες ερωτήσεις παράλληλα με άλλες , αλλά τυπικά δεν συνυπογράφεις (π.χ. ερώτηση για την παράσταση στο δικαστήριο της Χάγης για τις πολεμικές επανορθώσεις, που υποβλήθηκε στις 30 Ιανουαρίου), ουσιαστικά λες τη μισή αλήθεια.
Λυπάμαι Θοδωρή, αλλά το επιχείρημα σου δεν ισχύει. Καταρρίπτεται εκ των πραγμάτων. Δυστυχώς, για άλλη μία φορά «κρύβεσαι» (την πρώτη ίσως στην αποκαλύψω κατ’ ιδίαν, αφού με αφορά προσωπικά- αυτή η υπόθεση όμως αφορά όλον τον Πειραιά, τη Δυτικά Αττική και το Λεκανοπέδιο). Κατανοώ τις σκοπιμότητες, αλλά οφείλω να σημειώσω πως στις 6-12-2010, αρκετούς μήνες μετά την ψήφιση του Μνημονίου δηλαδή, συνυπέγραψες μαζί με αρκετούς μνημονιακούς βουλευτές επιστολή προς τον υπουργό Εσωτερικών κ. Γιάννη Ραγκούση , στην οποία στηρίχθηκε κοτζάμ τροπολογία, με την οποία οι τεχνικές υπηρεσίες Δήμων και Κοινοτήτων-ΤΥΔΚ, της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Πειραιά υπήχθησαν τελικά στην αρμοδιότητα της αντιπεριφέρειας Νήσων.
Ποια, άραγε είναι η αλήθεια; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συνυπογράφει με τους μνημονιακούς βουλευτές ή ότι κατά περίπτωση υπογράφει;
Το ΚΚΕ το λέει καθαρά: είμαστε στον κόσμο μας, τα προβλήματα θα τα λύσει η Δευτέρα Παρουσία, ο Τρίτος Γύρος κι ο Σοσιαλισμός. Εξηγείται έτσι και η μη συνυπογραφή των βουλευτών του στην συγκεκριμένη επιστολή. Είναι μία στάση που δεν οδηγεί πουθενά, αλλά τουλάχιστον υποστηρίζει μία θέση.
Προς τι οι δικές σας υπεκφυγές; Οι μισές αλήθειες;
Υ.Γ. Αλήθεια και προς τι η εκκωφαντική σιωπή του κ. Λαφαζάνη; Τόσο πολύ απασχολημένος με την υπόθεση επιστροφής της χώρας στη δραχμή είναι που δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με θέματα της περιφέρειας του;
Μισόλογα, σιωπές και ανακρίβειες για την Ψυτάλλειατου Νότη Ανανιάδη Μετά την αποκάλυψη του Portnet.gr ότι οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτές Α’ και Β’ Πειραιά δεν συνυπέγραψαν ερώτηση για την επιλογή της ΕΥΔΑΠ να σπαταλήσει 55 εκ. ευρώ μόνο για έργα μεταφοράς των λυμάτων από το δήμο Σαρωνικού της Αν. Αττικής στην κορεσμένη Ψυτάλλεια (ενώ η κατασκευή εκεί Κέντρου Επεξεργασίας Λυμάτων που θα έδινε λύση στο πρόβλημα σε βάθος χρόνου θα κόστιζε 69 εκ.)
Περισσότερα: Η μισή αλήθεια του Θοδωρή, η εκκωφαντική σιωπή του Λαφαζάνη
Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012
Του Νότη Ανανιάδη
Η υπόθεση είναι σχετικά γνωστή, αλλά δημιουργεί σημαντικά ερωτήματα. Γράφτηκε στο Portnet.gr και αλλού, απασχόλησε τις Αντιπεριφέρειες Πειραιά και Νήσων, το δημοτικό συμβούλιο Πειραιά, αποτελεί αντικείμενο κοινής ερώτησης δέκα βουλευτών της Α’ και της Β’ Πειραιά και είναι οπωσδήποτε ένα θέμα που (κυριολεκτικά) βρωμάει. Η ΕΥΔΑΠ αποφάσισε να μεταφέρει τη λυματολάσπη της Ανατολικής Αττικής στην Ψυτάλλεια. Με το έτσι θέλω. Αγνοώντας την τοπική κοινωνία, υπουργικές αποφάσεις και σχεδιασμούς που αναφέρονται στο Κέντρο Επεξεργασίας Λυμάτων Ψυτάλλειας ως σημείο υποδοχής των λυμάτων μόνο του λεκανοπεδίου, επιστημονικές απόψεις που κρούουν τον κώδωνα κινδύνου για το γεγονός ότι το ΚΕΛΨ βρίσκεται στα όρια του, την οικονομική πραγματικότητα, αλλά και τη κοινή λογική.
Στο Λαύριο, την Κερατέα και το Μαρκόπουλο λειτουργούν περιφερειακά κέντρα επεξεργασίας λυμάτων. Η πληθυσμιακή έκρηξη στην ανατολική Αττική καθιστούσε αναγκαία τη δημιουργία ενός ακόμη. Χωροθετήθηκε στην π. Φωκαία (δήμος Σαρωνικού) με προυπολογισμό 69 εκατομμυρίων ευρώ. Το έργο δεν προχώρησε λόγω αντιδράσεων της τοπικής δημοτικής αρχής. Και η ΕΥΔΑΠ (που προκρίνει από περιβαλλοντικής και οικονομοτεχνικής πλευράς τη συγκεκριμένη λύση) σε μια επίδειξη τεχνοκρατικής αλαζονείας (που θα βρεθεί πολιτικός προϊστάμενος να την ελέγξει) καταλήγει στην απόφαση να δαπανήσει 55 εκατομμύρια ευρώ για να φτιάξει τα απαραίτητα έργα (αντλιοστάσια, αγωγούς κλπ) για να μεταφέρει τα λύματα από την μια άκρη της Αττικής στην έξοδο του λιμανιού του Πειραιά, στην Ψυτάλλεια.
Στο δημοτικό συμβούλιο του Πειραιά όλες – επαναλαμβάνω όλες- οι παρατάξεις αντιτάχθηκαν στην προοπτική αυτή. Το εργοστάσιο στην Ψυτάλλεια λειτουργεί στα όρια του, οι μνήμες από την πολύμηνη δυσωδία που ανέδιδε και γινόταν αντιληπτή σχεδόν σε όλον τον Πειραιά είναι σχετικά πρόσφατες , ο παραλογισμός της επιλογής μιας τέτοιας ενεργοβόρας επένδυσης προφανής και η αδικία εις βάρος της πόλης και του λιμανιού που γίνεται η «χαβούζα» των αναπτυσσόμενων προνομιούχων περιοχών της ανατολικής Αττικής οφθαλμοφανής. Εύλογη λοιπόν η σύσσωμη αντίδραση της τοπικής κοινωνίας και των εκπροσώπων της.
Σύσσωμη; Όχι ακριβώς! Εξαίρεση αποτελούν οι βουλευτές του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ της Α’ και της Β’ Πειραιά. Μόνοι αυτοί αρνήθηκαν να συνυπογράψουν ερώτηση των βουλευτών της Α’ και της Β’ Πειραιά που καταγγέλλουν την επιλογή της ΕΥΔΑΠ και ζητούν από τον αρμόδιο υπουργό την ανάκληση της. Κι αν για τους βουλευτές του ΚΚΕ είναι γνωστό ότι ζώντας σε ένα παράλληλο δικό τους σύμπαν αυτά τα «κοινοβουλευτικά παιχνίδια» δεν έχουν νόημα – θα τα λύσει όλα τα προβλήματα ο σοσιαλισμός- για τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ εγείρονται σοβαρά ερωτήματα. Κατ’ αρχήν αν είναι αλήθεια οι φήμες ότι υπαναχώρησαν . Δηλαδή, αρχικά συμφώνησαν να συνυπογράψουν τη σχετική ερώτηση, αλλά μετά το ξανασκέφθηκαν και είπαν να το αφήσουν να περάσει. (Ίσως έτσι εξηγείται γιατί οι δημοτικοί σύμβουλοι του τάχθηκαν κατά της επιλογής της ΕΥΔΑΠ, κόντρα στη «γραμμή της σιωπής». Ίσως δεν τους ενημέρωσαν έγκαιρα για την αλλαγή της γραμμής).
Ένα ακόμη ερώτημα είναι γιατί επέλεξαν τη σιωπή, την μη υποβολή ερώτησης. Για να μην συμπορευθούν με τις «αστικές δυνάμεις»; Αν είναι έτσι, αν αποφάσισαν να γίνουν απολύτως ΚΚΕ και να υιοθετούν ανάλογες κοινοβουλευτικές πρακτικές με εκείνες του Περισσού, να μας το πουν να το ξέρουμε. Να μας πουν κιόλας πότε το αποφάσισαν, γιατί μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι όταν έκριναν ότι είναι σκόπιμο συνυπέγραφαν ερωτήσεις με βουλευτές άλλων κομμάτων. Τι έγινε τώρα;
Φοβάμαι όμως ότι τα πράγματα είναι χειρότερα και η επιλογή των κ.κ. Δρίτσα και Λαφαζάνη να μην συνυπογράψουν υποκρύπτει μικροκομματικά συμφέροντα. Δήμαρχος στο δήμο Σαρωνικού που αντιδρά στην κατασκευή ΚΕΛ εκεί είναι ο υποστηριζόμενος από το ΣΥΡΙΖΑ κ. Φιλίππου. Οπότε τίθεται το εξής ερώτημα: οι εκπρόσωποι του Πειραιά στο Κοινοβούλιο από τον ΣΥΡΙΖΑ (συμπτωματικά και κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του κόμματος τους) επιλέγουν τη συμπαράσταση (διά της σιωπής) στον κομματικό τους δήμαρχο στον προνομιούχο δήμο Σαρωνικού, ακόμη κι όταν έτσι υπονομεύεται η υπεράσπιση ενός απολύτως δίκαιου αιτήματος των πολιτών που τους ψηφίζουν; Είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο;
Οπωσδήποτε πρέπει να δώσουν μια πειστική εξήγηση. Στους πολίτες του Περάματος, του Κερατσινίου, της Δραπετσώνας, της Σαλαμίνας, του Κορυδαλλού, της Νίκαιας, του Ρέντη, ολόκληρου του Πειραιά τελικά. Απαιτείται λοιπόν μια εύλογη εξήγηση κύριε Λαφαζάνη και κύριε Δρίτσα– τουλάχιστον εσύ Θοδωρή…
Του Νότη ΑνανιάδηΗ υπόθεση είναι σχετικά γνωστή, αλλά δημιουργεί σημαντικά ερωτήματα. Γράφτηκε στο Portnet.gr και αλλού, απασχόλησε τις Αντιπεριφέρειες Πειραιά και Νήσων, το δημοτικό συμβούλιο Πειραιά, αποτελεί αντικείμενο κοινής ερώτησης δέκα βουλευτών της Α’ και της Β’ Πειραιά και είναι οπωσδήποτε ένα θέμα που (κυριολεκτικά) βρωμάει. Η ΕΥΔΑΠ αποφάσισε να μεταφέρει τη λυματολάσπη της Ανατολικής Αττικής στην Ψυτάλλεια.
Περισσότερα: Ψυτάλλεια: οι κκ Δρίτσας και Λαφαζάνης οφείλουν κάποιες εξηγήσεις
Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012
Του Νότη Ανανιάδη
Έχει προαναγγελθεί αρκετές φορές και έχει διαψευστεί άλλες τόσες. Το τέλος της μεταπολίτευσης. Που πολλοί το έφερναν πριν την ώρα του, τις περισσότερες φορές χρησιμοποιώντας το κατά το δοκούν για να προσαρμόσουν μια ανάγνωση της συγκυρίας στις δικές τους αναλύσεις.
Ίσως για πρώτη φορά το τέλος αυτό έχει έλθει τόσο κοντά. Βίαια και αποφασιστικά. Τριάντα επτά και πλέον χρόνια ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δημιούργησαν και στηρίχθηκαν σε έναν ισχυρό (και κάποιες φορές «γόνιμο») δικομματισμό που αποτυπωνόταν και σε μία ευρύτερη εκλογική αποδοχή και επιρροή. Ύστερα ήλθε το Μνημόνιο, το ΔΝΤ, η Τρόικα, ότι θέλετε. Περισσότερο από τη εκλογική καταβαράθρωση που καταγράφουν όλες οι δημοσκοπήσεις για τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα ήταν η δραματική Κυριακή, η ψηφοφορία στη Βουλή και οι μαζικές διαγραφές που συνόδευσαν τις μαζικές διαφοροποιήσεις βουλευτών και από τις δύο πλευρές, που φέρνει πιο κοντά αυτό το τέλος.
Στις εκλογές του Απριλίου όλα δείχνουν ότι θα έχουμε ένα ΠΑΣΟΚ δίπλα στο κανονικό ΠΑΣΟΚ και μια ΝΔ δίπλα στην κανονική ΝΔ. Μόνο που δύσκολα θα μπορεί κανείς να πει με σιγουριά ποιο ΠΑΣΟΚ και ποια ΝΔ θα είναι πιο «κανονικά». Το ΠΑΣΟΚ του Μνημονίου ή εκείνο που θυμήθηκε ότι υπήρχε κι άλλος δρόμος, καταψήφισε τη σύμβαση και βρέθηκε εκτός κόμματος; Η ΝΔ που υπερψήφισε ή εκείνη που θυμήθηκε να κάνει αντίσταση και βρέθηκε επίσης εκτός;
Ακόμη περισσότερο η ενίσχυση της Αριστεράς (σε τρεις εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους εκδοχές, τέτοιες που καθιστά απαγορευτική ακόμη και την ιδέα της άθροισης των δυνάμεων της) δημιουργεί ένα ακόμη πιο θολό τοπίο.
Πέρα από το ερώτημα της αυτοδυναμίας, που μάλλον θα μείνει αναπάντητο, το αίτημα της συνεργασίας που θα προβάλλει επιτακτικά θα διαπερνά οριζόντια τις περισσότερες πολιτικές δυνάμεις αναδεικνύοντας συγκλίσεις και αποκλίσεις που μέχρι χθες κρύβονταν πίσω από την εξουσία ή την προοπτική της.
Φυσικά και ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος θα αναζητήσουν εκλεκτικές συγγένειες κατ’ αρχήν σε σχηματισμούς που θα υπάρχουν και θα έχουν μια κοινή ιστορική αναφορά με τα κόμματα τους, αλλά η πραγματικότητα πολύ γρήγορα θα καταδείξει το μάταιο αυτής της αναζήτησης.
Ακούγεται απλοϊκό , αλλά αποτυπώνει την πραγματικότητα: στο σκηνικό που προδιαγράφεται μετά τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου θα είναι πιο κοντά στη Ντόρα (αν το κόμμα της Μπακογιάννη υφίσταται) και ο Καμμένος με τη «λαϊκή δεξιά» του πιο κοντά στην Κατσέλη.
Στις συνθήκες που διαμορφώνονται πλέον ο ήπιος και ειλικρινής πολιτικός λόγος, η επίπονη διαδικασία αναζήτησης προγραμματικών συγκλίσεων, η δυνατότητα σύνθεσης, ο πολιτικός πολιτισμός που θα ευνοεί την υπέρβαση ιστορικών διαχωρισμών και διαφοροποιήσεων του παρελθόντος αποτελούν ίσως τους μοναδικούς όρους που θα εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή πορεία στην έρημο. Γιατί προσωπικά διακινδυνεύω την πρόβλεψη: οι τίτλοι τέλους που πέφτουν στην οθόνη σηματοδοτούν παράλληλα την έναρξη ενός νέου έργου, με την αστάθεια και την ξηρασία να διεκδικούν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Θρίλερ θα δούμε και θα ζήσουμε. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να μην είναι και «σπλάτερ».
Του Νότη ΑνανιάδηΈχει προαναγγελθεί αρκετές φορές και έχει διαψευστεί άλλες τόσες. Το τέλος της μεταπολίτευσης. Που πολλοί το έφερναν πριν την ώρα του, τις περισσότερες φορές χρησιμοποιώντας το κατά το δοκούν για να προσαρμόσουν μια ανάγνωση της συγκυρίας στις δικές τους αναλύσεις. Ίσως για πρώτη φορά το τέλος αυτό έχει έλθει τόσο κοντά. Βίαια και αποφασιστικά. Τριάντα επτά και πλέον χρόνια ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δημιούργησαν και στηρίχθηκαν σε έναν ισχυρό (και κάποιες φορές «γόνιμο») δικομματισμό που αποτυπωνόταν
Περισσότερα: Τίτλοι τέλους
Τρίτη, 07 Φεβρουαρίου 2012
Του Νότη Ανανιάδη
Για να μην παριστάνω τον μετά Χριστό προφήτη να παραδεχθώ ότι το περίμενα. Πολλοί φίλοι άλλωστε γνωρίζουν τη πρόβλεψη μου: «αν η Μαρία (Ρεπούση) είναι υποψήφια στον Πειραιά ο Σεραφείμ θα το κάνει κόλαση». Πρόσθετα μάλιστα ότι το πρόβλημα τότε θα ήταν πως αντί να μιλάμε για τη Δημοκρατική Αριστερά θα απαντάμε στον παπά.
Αλλά τέτοια ιταμή πρόκληση, τέτοια ανίερη εισπήδηση, συγγνώμη, δεν την φανταζόμουν.
«Να μην τολμήσει», διαμηνύει ο μητροπολίτης Πειραιά στον Φώτη Κουβέλη, «να είναι υποψήφια η Μαρία Ρεπούση», προσθέτοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα, πως και μόνο η κάθοδος της ιστορικού αποτελεί «ευθεία πρόκληση για το ποίμνιο του». Έστειλε μάλιστα και μήνυμα ανένδοτου αγώνα!
Ανεξάρτητα από την άποψη που έχει ο καθένας για το σχολικό εγχειρίδιο της έκτης δημοτικού που συνέγραψε ως επικεφαλής επιστημονικής ομάδας η Μαρία Ρεπούση (και το οποίο αποσύρθηκε μετά την «καθαίρεση» της Μαριέττας Γιαννάκου), η απροκάλυπτη, θρασύτατη, μισαλλόδοξη και προκλητική αυτή επίθεση του Πειραιώς υποχρεώνει κάθε δημοκρατικό πολίτη του Πειραιά, πολύ περισσότερο κάθε αριστερό, να πάρει ευθέως θέση : κατά του παπά, δίπλα στη Μαρία.
Όλα τα άλλα, αν θα είναι ή όχι υποψήφια και σε ποια περιφέρεια η Ρεπούση, αποτελούν ασήμαντες λεπτομέρειες. Οπωσδήποτε δε αφορούν το κόμμα της και την ίδια. Πάντως όχι τον παπά.
Το κύριο σήμερα είναι να ακουστεί ένα ηχηρότατο «φτάνει», ένα «σκασμός» στους μουλάδες, στους εγχώριους θαυμαστές της Τεχεράνης. Ο Πειραιάς δεν τους ανήκει!
Του Νότη ΑνανιάδηΓια να μην παριστάνω τον μετά Χριστό προφήτη να παραδεχθώ ότι το περίμενα. Πολλοί φίλοι άλλωστε γνωρίζουν τη πρόβλεψη μου: «αν η Μαρία (Ρεπούση) είναι υποψήφια στον Πειραιά ο Σεραφείμ θα το κάνει κόλαση». Πρόσθετα μάλιστα ότι το πρόβλημα τότε θα ήταν πως αντί να μιλάμε για τη Δημοκρατική Αριστερά θα απαντάμε στον παπά. Αλλά τέτοια ιταμή πρόκληση, τέτοια ανίερη εισπήδηση, συγγνώμη, δεν την φανταζόμουν.
Περισσότερα: Ο Ιταμός Δεσπότης Πειραιώς
Παρασκευή, 03 Φεβρουαρίου 2012
του Νότη Ανανιάδη
Πριν λίγες μέρες ο δήμαρχος Πατρέων έκοψε ένα τμήμα της περίφραξης του λιμανιού της Πάτρας «για να σταματήσει ο αποκλεισμός του θαλάσσιου μετώπου και των πολιτών από τον Οργανισμό Λιμένος Πατρών».
Με πιο ήπιο τρόπο, ο δήμος Αλεξανδρούπολης ζήτησε από το διοικητικό συμβούλιο του Οργανισμού Λιμένα Αλεξανδρούπολης την υπογραφή κοινού πρωτοκόλλου συνεργασίας για την παραχώρηση της δυτικής χερσαίας ζώνης του λιμανιού, εκφράζοντας τον φόβο πως αν κάτι τέτοιο δεν γίνει άμεσα, υπάρχει ο κίνδυνος σε ενδεχόμενη μεταβίβαση της χρήσης και της εκμετάλλευσης του λιμανιού ο χώρος να περιφραχτεί και να αποξενωθούν οι κάτοικοι από την παραλία.
Και στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, με κάθε αφορμή παρακολουθούμε έναν πόλεμο δηλώσεων μεταξύ του Δημάρχου Πειραιά και της διοίκησης του ΟΛΠ.
Πότε με αφορμή την μετοχική σύνθεση του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς, πότε με αφορμή την εξαγγελία για κατασκευή monorail, πότε με αφορμή τις δράσεις που υποτίθεται θα περιλαμβάνει η Πολιτιστική Ακτή και τώρα τελευταία με αφορμή την πρόθεση του ΟΛΠ να μετατρέψει την Παγόδα σε ξενοδοχείο 5 αστέρων , η αντιπαράθεση των δύο πλευρών «χτυπά κόκκινο».
Φυσικά το πρόβλημα δεν είναι ούτε σημερινό, ούτε αποκλειστικά Ελληνικό. Παντού σε ολόκληρο τον κόσμο όπου συνυπάρχουν πόλεις και λιμάνια, εμφανίζονται με μεγαλύτερη ή μικρότερη ένταση αντίστοιχες τριβές. Μάλιστα κατά τις δεκαετίες ’70 και ’80 οι τριβές αυτές, ιδίως στην Ευρώπη, ήταν ιδιαίτερα έντονες. Είναι δε αξιοσημείωτο πως ανάλογες συγκρούσεις παρουσιάστηκαν ακόμη και στα λεγόμενα Χανσεατικά λιμάνια της βόρειας Ευρώπης. Αυτό δε παρά το γεγονός πως αρκετά λειτουργούσαν και εξακολουθούν να λειτουργούν με την μορφή δημοτικών ή περιφερειακών επιχειρήσεων. Η συμμετοχή δηλαδή του δήμου στην μετοχική σύνθεση και τη διοίκηση του λιμανιού δεν συνεπάγεται την αυτόματη άμβλυνση των αντιπαραθέσεων. Ιδίως όταν οι δυο φορείς επιμένουν να λειτουργούν σε διαφορετικό μήκος κύματος.
Σιγά σιγά όμως στις περισσότερες περιπτώσεις επικράτησε μια διαφορετική προσέγγιση στη διαχείριση των προβλημάτων που προκύπτουν από τη συνύπαρξη πόλης – λιμανιού. Η «αλληλοκατανόηση» έχει αποτελέσει στις περισσότερες περιπτώσεις τον οδηγό εκτόνωσης των όποιων κρίσεων. Μάλιστα, η προσέγγιση της δύσκολης σχέσης λιμανιού-πόλης με άτυπες μεν αλλά θεσμοθετημένες διαδικασίες, όπως τα MoU’s, δηλαδή Μνημόνια Συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών, έχει οδηγήσει πολλές φορές στην λύση προβλημάτων και στη παραγωγική συνύπαρξη των δυο πλευρών. (Για την ιστορία, αξίζει εδώ να σημειώσει κανείς πως η μοναδική ανάλογη προσπάθεια υπογραφής Μνημονίου Συνεργασίας έγινε από τον ΟΛΠ με τους παραλιμένιους δήμους το 2002-2003, αλλά οι αλλαγές στις διοικήσεις των δήμων κυρίως και αργότερα στη διοίκηση του ΟΛΠ δε επέτρεψαν την υλοποίηση τους).
Στην Ελλάδα, η μόνη περίπτωση που μπορεί κανείς να ανιχνεύσει μια διαφορετική προσέγγιση στην διαχείριση της σχέσης πόλης-λιμανιού, με βάση την «αλληλοκατανόηση» είναι ίσως η Θεσσαλονίκη, κάτι που πιστώνονται προσωπικά τόσο ο δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης όσο και ο πρόεδρος του ΟΛΘ Στ.Αγγελούδης.
Η περίπτωση του Πειραιά
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω εάν οι κατά καιρούς εξαγγελίες του προέδρου του ΟΛΠ κ. Ανωμερίτη είναι και σε ποιο βαθμό υλοποιήσιμες . Αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει να μπορέσουν να συνεργαστούν οι δύο πλευρές από το που θα κατασκευαστεί (αν κατασκευαστεί) ένα ξενοδοχείο πολυτελείας, στην «Παγόδα» με τα στατικά προβλήματα που φέρεται να αντιμετωπίζει ή στο δημαρχείο Πειραιά όπως έχει πει ο δήμαρχος με τα γραφειοκρατικά και πάντοτε οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει.
Η συνεννόηση στο προκείμενο παράδειγμα έχει να κάνει με το αν ο Πειραιάς και το λιμάνι αντέχουν (και από επενδυτικής απόψεως) ένα 5αστερο ξενοδοχείο – παράγοντες της αγοράς διατηρούν τις αμφιβολίες τους – πράγμα που φυσικά είναι πολύ πιο σημαντικό από το ποιος θα προλάβει να το εξαγγείλει και να τα το κατασκευάσει σε ένα δικό του χώρο. Όπως παντού έτσι και εδώ πόλη και λιμάνι είναι καταδικασμένα να συνυπάρχουν. Θα ήταν σωστό ίσως να έλεγε κανείς ότι το λιμάνι ανήκει στη πόλη του Πειραιά- κάτι που σίγουρα είναι συναισθηματικά εύηχο - αν ήθελε να το περιορίσει στα μεγέθη ενός τοπικού λιμανιού. Όμως το λιμάνι του Πειραιά αφορά στην Εθνική Οικονομία και συνεπώς η σημασία του ξεπερνά την πόλη. Κάτι αντίστοιχο σε μικρότερο η μεγαλύτερο βαθμό ισχύει για όλα τα λιμάνια εθνικής σημασίας.
Από την άλλη πλευρά η πόλη του Πειραιά αναπτύχτηκε παράλληλα με το λιμάνι της. Για παράδειγμα, το 1861 είχε 6.452 κατοίκους για να φτάσει στους 131.170 το 1920. Και ως το 1922 ο Πειραιάς είχε ξεπεράσει την Νεάπολη και την Γένοβα και πλησίαζε τη Μασσαλία με βάση τον όγκο των εμπορευμάτων που φόρτωναν τα πλοία κάθε χρόνο (5789 ατμόπλοια και 5792 ιστιοφόρα).* Η πορεία όλων των δεικτών είναι παράλληλη και για τα δυο μέρη.
Και αν την τελευταία οκταετία η δεσπόζουσα θέση που είχε κατακτήσει στην αγορά το 2003 αποτελεί παρελθόν, με αποτέλεσμα πολλά άλλα λιμάνια της ανατολικής Μεσογείου να έχουν ξεπεράσει το λιμάνι του Πειραιά, η περαιτέρω πτώση θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση την οικονομία (και) της πόλης. «Φρένο» σε μια πορεία υποβάθμισης και των δυο πλευρών, πόλεως και λιμανιού, μπορεί να βάλει μόνο μια νέα πορεία αλληλοκατανόησης και προγραμματικής σύγκλισης μεταξύ των διοικήσεων Δήμου Πειραιά και ΟΛΠ.
*βλ. Douglas Dakin, «Η ενοποίηση της Ελλάδας, 1770-1923», εκδ.ΜΙΕΤ, 1984, σελ.372
του Νότη ΑνανιάδηΠριν λίγες μέρες ο δήμαρχος Πατρέων έκοψε ένα τμήμα της περίφραξης του λιμανιού της Πάτρας «για να σταματήσει ο αποκλεισμός του θαλάσσιου μετώπου και των πολιτών από τον Οργανισμό Λιμένος Πατρών». Με πιο ήπιο τρόπο, ο δήμος Αλεξανδρούπολης ζήτησε από το διοικητικό συμβούλιο του Οργανισμού Λιμένα Αλεξανδρούπολης την υπογραφή κοινού πρωτοκόλλου συνεργασίας για την παραχώρηση της δυτικής χερσαίας ζώνης του λιμανιού,
Περισσότερα: Πόλη και λιμάνι : αναζητώντας ισορροπία σε μια δύσκολη σχέση
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Επόμενο > Τέλος >>
|
|
Εγγραφή σε RSS ΝΑΥΤΙΛΙΑ
