Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων

Εγγραφή στο Newsletter

Newsletter Subscribe
On-Line Visitors : 278 

Τραίνα, ποδηλατόδρομοι, μεγάλα σχέδια και κοινή λογική

Προσοχή: ανοίγει σε νέο παράθυρο. ΕκτύπωσηE-mail

Του Νότη Ανανιάδη
Από ένα blog της Πελοποννήσου η είδηση: Η τοπική Περιφέρεια πρόκειται να εξαγγείλει ένα φιλόδοξο σχέδιο που αφορά στην μετατροπή του εγκαταλελειμμένου σιδηροδρομικού δικτύου  του ΟΣΕ προς Κόρινθο και Δερβένι σε ποδηλατόδρομο, τον μεγαλύτερο παγκοσμίως με σύγχρονες υποδομές αναψυχής και ανάπαυσης. Βέβαια το ρεπορτάζ του ιστότοπου κάνει λόγο για το δίκτυο Αθηνών – Κορίνθου, μόνο που οι γραμμές ξεκινούν από τον παλιό σταθμό Πελοποννήσου, δίπλα στον Ηλεκτρικό, στο λιμάνι του Πειραιά.  Δεν ξέρω αν προβλέπεται και σύνδεση του λιμανιού μ’ αυτό το εντυπωσιακό πρότζεκτ, αλλά τελικά ίσως δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία.
Ιδίως αν θυμηθεί κανείς μιαν είδηση που «έβγαλαν» εννιάχρονοι δημοσιογράφοι (!) λίγο πριν τις γιορτές. Μαζεύοντας ύλη για την εφημερίδα του σχολείου τους μαθητές της Τετάρτης τάξης του 2ου δημοτικού  Σχολείου Πειραιά επισκέφτηκαν τον δήμαρχο της πόλης Β. Μιχαλολιάκο και καθώς του έθεσαν το αίτημα της δημιουργία ποδηλατόδρομων στην πόλη του εκμαίευσαν την αποκάλυψη πως σε συνεργασία με τον ΟΣΕ ετοιμάζεται η μετατροπή των παλιών γραμμών που χωρίζουν την πόλη (χοντρικά στον άξονα Αγ. Διονυσίου-Ρέντη) σε ποδηλατόδρομο που θα ενώνει πλέον και θα αναβαθμίζει την περιοχή.
Σκέφτομαι μήπως πέρα από την φαιά ουσία που καταναλώνεται σχετικά με την σκοπιμότητα ή μη mega-projects, όπως το monorail του ΟΛΠ πρόσφατα ή το τραμ, χρειαζόμαστε και λίγο κοινό νου. Που να δίνει απλές λύσεις σε σύνθετα και πολλές φορές χρόνια προβλήματα.
Να μην παρεξηγηθώ : Φυσικά και χρειάζονται μεγαλόπνοες μελέτες για μεγάλες παρεμβάσεις που σε βάθος χρόνου θα αλλάξουν στην μια ή την άλλη κατεύθυνση την ζωή μας στην πόλη. Φυσικά και χρειάζονται μελέτες που θα υποστηρίζουν την οικονομική βιωσιμότητα (αν προκύπτει) αυτών των παρεμβάσεων. Αλλά πέραν των στρατηγικού βάθους επιλογών υπάρχει πάντα και η καθημερινότητα των πολιτών. Πέραν των σχεδιασμών που έχουν χρονικό ορίζοντα 20 ή 25 χρόνια υπάρχει και το πάγιο αίτημα της βελτίωσης της ζωής μας στο παρόν. Σήμερα, όχι στην …Δευτέρα Παρουσία.
ananiadis










Του Νότη Ανανιάδη


Από ένα blog της Πελοποννήσου η είδηση: Η τοπική Περιφέρεια πρόκειται να εξαγγείλει ένα φιλόδοξο σχέδιο που αφορά στην μετατροπή του εγκαταλελειμμένου σιδηροδρομικού δικτύου  του ΟΣΕ προς Κόρινθο και Δερβένι σε ποδηλατόδρομο, τον μεγαλύτερο παγκοσμίως με σύγχρονες υποδομές αναψυχής και ανάπαυσης. Βέβαια το ρεπορτάζ του ιστότοπου κάνει λόγο για το  δίκτυο Αθηνών – Κορίνθου, μόνο που οι γραμμές ξεκινούν από τον παλιό σταθμό Πελοποννήσου, δίπλα στον Ηλεκτρικό, στο λιμάνι του Πειραιά. Δεν ξέρω αν προβλέπεται και σύνδεση του λιμανιού μ’ αυτό το εντυπωσιακό πρότζεκτ, αλλά τελικά ίσως δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Ιδίως αν θυμηθεί κανείς μιαν είδηση που «έβγαλαν» εννιάχρονοι δημοσιογράφοι (!) λίγο πριν τις γιορτές. Μαζεύοντας ύλη για την εφημερίδα του σχολείου τους μαθητές της Τετάρτης τάξης του 2ου δημοτικού  Σχολείου Πειραιά επισκέφτηκαν τον δήμαρχο της πόλης Β. Μιχαλολιάκο και καθώς του έθεσαν το αίτημα της δημιουργία ποδηλατόδρομων στην πόλη του εκμαίευσαν την αποκάλυψη πως σε συνεργασία με τον ΟΣΕ ετοιμάζεται η μετατροπή των παλιών γραμμών που χωρίζουν την πόλη (χοντρικά στον άξονα Αγ. Διονυσίου-Ρέντη) σε ποδηλατόδρομο που θα ενώνει πλέον και θα αναβαθμίζει την περιοχή.Σκέφτομαι μήπως πέρα από την φαιά ουσία που καταναλώνεται σχετικά με την σκοπιμότητα ή μη mega-projects, όπως το monorail του ΟΛΠ πρόσφατα ή το τραμ, χρειαζόμαστε και λίγο κοινό νου. Που να δίνει απλές λύσεις σε σύνθετα και πολλές φορές χρόνια προβλήματα.Να μην παρεξηγηθώ : Φυσικά και χρειάζονται μεγαλόπνοες μελέτες για μεγάλες παρεμβάσεις που σε βάθος χρόνου θα αλλάξουν στην μια ή την άλλη κατεύθυνση την ζωή μας στην πόλη. Φυσικά και χρειάζονται μελέτες που θα υποστηρίζουν την οικονομική βιωσιμότητα (αν προκύπτει) αυτών των παρεμβάσεων. Αλλά πέραν των στρατηγικού βάθους επιλογών υπάρχει πάντα και η καθημερινότητα των πολιτών. Πέραν των σχεδιασμών που έχουν χρονικό ορίζοντα 20 ή 25 χρόνια υπάρχει και το πάγιο αίτημα της βελτίωσης της ζωής μας στο παρόν. Σήμερα, όχι στην …Δευτέρα Παρουσία.

ananiadis_blog

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση