Μνημόσυνο από το δήμο Πειραιά για τα θύματα της τραγωδίας του C-130

Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2010

Σήμερα τελέσθηκε, από το Δήμο Πειραιά, το μνημόσυνο για τα θύματα της αεροπορικής τραγωδίας του C-130 στο όρος Όθρυς το1991, στο μνημείο της  ομώνυμης πλατείας, με τη συμμετοχή συγγενών των θυμάτων και εκπροσώπων της Πολεμικής Αεροπορίας. Μιλώντας στο μνημόσυνο ο Αντιδήμαρχος Δημοτικής Αστυνομίας κ. Γιάννης Μπενέτος τόνισε τα εξής:

«Κυρίες και κύριοι,

Πέρασαν δεκαεννέα χρόνια από την τραγωδία που έπληξε την Πολεμική μας Αεροπορία, και τις οικογένειές σας.

Και η πληγή που άνοιξε τότε στις καρδιές σας και στις καρδιές μας παραμένει ανοικτή θυμίζοντας πάντα την απουσία αγαπημένων προσώπων.

Θυμίζει πάντα τις αγωνίες μας εκείνες τις δύσκολες ώρες, που το γιατί ήταν κυρίαρχο σε κάθε βήμα.

Γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει απώλεια αγαπημένων προσώπων και τι σημαίνει άδικη απώλεια σε μια στιγμή που κανείς δεν το περιμένει.

Για όλους μας τέτοιες στιγμές είναι σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Σαν να μην πέρασε ούτε μέρα και ιδίως όταν χάνονται νέοι άνθρωποι, που είχαν κληθεί να υπηρετήσουν την πατρίδα.

Είναι αλήθεια ότι στην ιστορία έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε ήρωες μόνο αυτούς που χάνονται στα πεδία των μαχών. Άλλους που χάνονται στην  Αντίσταση κατά του κατακτητή. Ακόμη και τη θυσία των αμάχων μπορούμε να δικαιολογήσουμε, όσο φρικτή και να είναι ως εκδοχή.

Δυστυχώς όμως πολλές σελίδες της ιστορίας μας έχουν γραφτεί από ανθρώπους που χάθηκαν εκτελώντας απλά το καθήκον τους σε καιρό ειρήνης. Και τα 63 παλικάρια μας που χάθηκαν σε αυτήν την τραγωδία έδιναν τη δική τους μάχη σε καιρό ειρήνης. Στρατεύτηκαν στα ιδανικά της ελευθερίας και της δημοκρατίας, υπηρετώντας αρχές και αξίες.

Λέγοντας ο καθένας με το δικό του τρόπο το παρών στο κάλεσμα της πατρίδας.

Ήταν όλοι τους ήρωες μια και συμμετείχαν στον καθημερινό άγνωστο πόλεμο, που γίνεται στο Αιγαίο. Ηταν στην πρώτη γραμμή ενός ακήρυχτου πολέμου που διεξάγεται στον εναέριο χώρο της Ελλάδας.

Γι΄ αυτούς ο πόλεμος δεν ήταν στα χαρτιά αλλά καθημερινή πρακτική, μια και η προάσπιση της πατρίδας και των συνόρων της ήταν σε καθημερινή δοκιμασία.

Οι 44 σμηνίτες, οι 19 αξιωματικοί και υπαξιωματικοί που υπηρετούσαν την πατρίδα ως έφεδροι και μόνιμα στελέχη της Πολεμικής Αεροπορίας, χάθηκαν αλλά παραμένουν ζωντανοί μέσα μας. Έπεσαν κατά την εκτέλεση του καθήκοντος.

Η μνήμη των θυμάτων ας ηχεί στις συνειδήσεις μας ως μήνυμα στράτευσης και αφύπνισης.

Ας μας θυμίζει ότι πέρα από δυσκολίες, εγωισμούς, προσωπικές στοχεύσεις, υπάρχει πάντα το κοινωνικό σύνολο. Πάνω από το κάθε εγώ, υπάρχει το εμείς.

Αυτό που πάντα θα μας διακινεί και θα μας κάνει να κάνουμε υπερβάσεις.

Θα μας ξεβολεύει από πεπατημένες και εύκολους δρόμους.

Θα μας οδηγεί σε μονοπάτια περηφάνιας, προοπτικής και ελπίδας.

Τα παιδιά αυτά θα αποτελούν τον Φάρο που θα σηματοδοτεί πάντα, ότι πάνω από ανθρώπους υπάρχουν ιδέες, ιδανικά και αξίες.

Πάνω από τον πόνο που είναι ανθρώπινος, λογικός και δυσβάστακτος ως αντίβαρο θα λειτουργεί η θυσία, η πράξη, η προσφορά.

Τα παλικάρια μας έφυγαν ωραίοι ως ήλιοι. Θα μας φωτίζουν πάντα.

Αιώνια η μνήμη τους και εγκάρδια η ευχή μας να μην υπάρχουν άλλοι αδικοχαμένοι στρατιώτες».