Ομιλία Π. Φασούλα στο μνημόσυνο των θυμάτων της Θύρας 7

Δευτέρα, 08 Φεβρουαρίου 2010

Κυρίες και κύριοι,
Φίλες και Φίλοι,
Σήμερα είμαστε όλοι συγκεντρωμένοι εδώ, 29 χρόνια μετά, συνεπείς στο ραντεβού μας με την  Ιστορία του Ολυμπιακού. Μια Ιστορία που έχει ταυτιστεί στην πορεία των χρόνων με χαρές και με λύπες. Με στιγμές που σημάδεψαν όχι μόνο την ιστορία της ομάδας μας, αλλά και με την ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Η σύγχρονη όμως ιστορία του Ολυμπιακού σημαδεύτηκε από ένα γεγονός που μένει πάντα στις καρδιές μας, όσα χρόνια και να περάσουν.
Ένα γεγονός που οριοθέτησε με έναν τρόπο βίαιο και τραγικό τις σελίδες της οικογένειας του Ολυμπιακού. Στιγμές που πέρασαν στην Ιστορία και που δεν πρόκειται ποτέ ξεχαστούν. Τα 21 παιδιά της ερυθρόλευκης οικογένειας που χάθηκαν εκείνη την ημέρα του Θριάμβου του Ολυμπιακού πέρασαν για πάντα στην ιστορία, έγιναν σύμβολα που θα παραμένουν πάντα ζωντανά στην  καρδιά και στις μνήμες μας.
Αποτελούν την  ζώσα Ιστορία του Ολυμπιακού και του Πειραιά.
Φίλες και Φίλοι,
Καταλαβαίνω ότι ο πόνος είναι μεγάλος και δεν μετριάζεται από λόγια παρηγορίας.
Κατανοώ ότι ιδίως για τους δικούς τους ανθρώπους το γιατί θα είναι πάντα χαραγμένο στις ψυχές τους και θα σημαδεύει πάντα την καθημερινότητά τους.
Ο πόνος ίσως όταν μοιράζεται μικραίνει αλλά δεν σβήνει. Παραμένει  πάντα μεγάλος και οδυνηρός.
Αλλά παράλληλα θα μας θυμίζει το ρόλο του ανθρώπινου λάθους, των ελλείψεων και των παραλείψεων , των ανεύθυνων επιλογών.
Θα μας θυμίζει τις ευθύνες που οδήγησαν στην τραγωδία και θα μας δείχνει το δρόμο της υπευθυνότητας για όσους βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά, σε λειτουργικούς ρόλους που πρέπει να βάζουν πάνω απ΄όλα τον άνθρωπο.
Φίλες και Φίλοι,
Το ρολόι την αποφράδα εκείνη ημέρα έλεγε 16:58’ και ο ήλιος  ήταν πάνω από το Καραϊσκάκη
Ήταν η  20ή αγωνιστική. Ολυμπιακός-ΑΕΚ, ντέρμπι κορυφής. Όμως στο γήπεδο όλα έρχονται να αντιστρέψουν το χαρακτηρισμό του συγκεκριμένου παιχνιδιού.
Το αποτέλεσμα  ήταν θρίαμβος για τον Ολυμπιακό.
Και όμως η 20η αγωνιστική δεν έμεινε στις μνήμες μας για το αποτέλεσμα του αγώνα. Αλλά για την τραγωδία που ακολούθησε το σφύριγμα της λήξης του παιχνιδιού. Όταν τραγουδώντας και πανηγυρίζοντας έβγαιναν οι οπαδοί του Ολυμπιακού από το Καραϊσκάκη. Η χαρά από την τραγωδία ήταν κλάσματα δευτερολέπτου. Όλα θα άλλαζαν σε ελάχιστο χρόνο.
21 θύματα... Τα θύματα της Θύρας 7.
Τα παιδιά μας που η αγάπη τους για το Θρύλο τα είχε φέρει για άλλη μια Κυριακή στο γήπεδο.
Πέρασαν 29 χρόνια από τότε.

Αλλά όλα όσα συνέβησαν εκείνη τη μέρα παραμένουν ζωντανά στη μνήμη όχι μόνο των Πειραιωτών, όχι μόνο των Φιλάθλων της αγαπημένης μας ομάδας, αλλά στις μνήμες των φιλάθλων ολόκληρης της Ελλάδας ανεξαρτήτου συλλογικής προτίμησης.
Η τραγωδία του Ολυμπιακού, έμελλε να βγει  από τα στενά βιωματικά όρια της πόλης και της ομάδας μας και να γίνει ιστορική μνήμη όλων των Ελλήνων  φιλάθλων.
Γι΄αυτό βρισκόμαστε σήμερα όλοι εδώ. Γι΄αυτό θα είμαστε πάντα εδώ.
Για να τιμήσουμε τη μνήμη αυτών των αδικοχαμένων φιλάθλων μας που έγιναν σύμβολο.
Όλοι όσοι ζήσαμε αυτή τη μέρα δεν πρόκειται να την ξεχάσουμε ποτέ. Τις απίστευτες εικόνες που εξελίσσονταν μπροστά μας.
Μια μέρα γιορτής και θριάμβου που μετατράπηκε από την ανευθυνότητα κάποιων από τη μια στιγμή στην άλλη σε μέρα ανείπωτης θλίψης.
Η μνήμη των 21 νεκρών μας θα είναι πάντα παρούσα.
Για να μας θυμίζει ότι τα αγνά ιδανικά αυτών των παιδιών είναι μια παρακαταθήκη για όλους εμάς που ασχολούμαστε με τον Αθλητισμό.
Για να μην ξαναθρηνήσουμε άλλους νεκρούς στα γήπεδα.
Για να βελτιώνουμε τα λάθη και τις παραλείψεις μας.
Να παλεύουμε για ένα ποδόσφαιρο που η βία δεν θα χωράει σε αυτό.
Ας είναι αιώνια η μνήμη των παιδιών μας. Δεν θα τους ξεχάσουμε ποτέ. Θα ζουν πάντα ανάμεσά μας και θα κάθονται στις θέσεις τους στη θύρα 7. Να φωνάζουν πάντα Θρύλε Ζεις εσύ μας οδηγείς. Όπως και οι 21 απόντες παρόντες πάντα στο προσκλητήριο της καρδιάς και της μνήμης μας. Αθάνατοι.