Τα όρια της πολιτικής, της προσωπικής και της ποινικής ευθύνης

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

Σχόλιο συνηγορίας για την Κατερίνα Αναγνώστου

Του Νότη Ανανιάδη

Είναι σαφές ότι η διοίκηση σε κάθε επίπεδο (πρέπει να) έχει συνέχεια. Η κυβέρνηση Καραμανλή κόντεψε να φουντάρει την χώρα, αλλά οι πιστωτές και οι άλλες ξένες κυβερνήσεις δεν στέκονται στο γεγονός ότι μεσολάβησαν εκλογές και έχουμε κυβέρνηση Παπανδρέου.  Υπάρχει συνέχεια και η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να ξελασπώσει, κατά το κοινός λεγόμενο, την οικονομία και την χώρα.

Το παραπάνω γενικό παράδειγμα έχει πολλές ειδικές εφαρμογές. Σε τοπικό επίπεδο, όπως τα χρέη κάθε δημοτικής αρχής «κυνηγούν» την επόμενη – και στον δήμο Πειραιά αυτό έχει γίνει κανόνας – έτσι και οι επιλογές της διοίκησης μιας Δημοτικής Εταιρείας, ενίοτε γίνονται βρόγχος για την επόμενη.

Τις τελευταίες μέρες, η ΔΕΠΕΠ βρίσκεται στο στόχαστρο. Και μπορεί τα παραπάνω, τυπικά, να αφορούν την σημερινή διοίκησή της, αλλά αυτό αφορά μόνο τα όρια των ποινικών (αν υπάρχουν), ευθυνών και κυρίως της οικονομικής κατάστασης της εταιρείας.

Από εκεί και έπειτα, υπάρχει πεδίο να αναζητηθούν μόνο πολιτικές και προσωπικές ευθύνες. Ο Πειραιάς έχει μια παράδοση, δυστυχώς, στον πολιτικό κανιβαλισμό. Εφόσον ισχύουν όσα έχουν καταγγελθεί, και δει το φως της δημοσιότητας, για την διοίκηση της ΔΕΠΕΠ επί προεδρίας Στέλιου Μπρατσόλη , έχουν να κάνουν με προσωπικές και οπωσδήποτε δικές του πολιτικές ευθύνες, μπορεί να αναζητηθούν ενδεχομένως και ποινικές, είναι άλλου δουλειά, όχι δική μας.

Η αναζήτηση, με την λογική της συνέχειας που περιγράφαμε παραπάνω, τέτοιου τύπου ευθυνών στο πρόσωπο της σημερινής προέδρου της ΔΕΠΕΠ, Κατερίνας Αναγνώστου, είναι απολύτως άδικη. Ανέλαβε μόλις τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο την διοίκηση της Εταιρείας, και βεβαίως δεν μπορεί να χρεωθεί σε αυτήν το γεγονός ότι τα δύο τελευταία χρόνια οι ισολογισμοί της ΔΕΠΕΠ εμφανίζονται ελλειμματικοί. Πολιτικές ευθύνες, ενδεχομένως να μπορούν να αναζητηθούν – πολιτική της επιλογή ήταν η υποψηφιότητα και η εκλογή της στο δημοτικό συμβούλιο με την παράταξη Φασούλα. Προσωπική πολιτική της επιλογή, είναι η στάση νομιμοφροσύνης που αδιατάρακτα επιδεικνύει. Μπορεί κάποιος να διαφωνεί με αυτήν την επιλογή, αλλά είναι απόλυτα σεβαστή. Το να προσπαθεί κανείς να της φορτώσει διοικητικές και πολιτικές επιλογές, περασμένων ετών (και ακόμη περισσότερο φυσικά την ερμηνεία με την οποία η ΔΕΠΕΠ δεν απέδιδε ΦΠΑ, κατά το παρελθόν), είναι κατάφορα άδικο.

Η Κατερίνα Αναγνώστου είναι ένα παιδί που το ξέρουν και οι πέτρες στον Πειραιά. Γι’ αυτό άλλωστε και εκλέχθηκε το 2006, κάνοντας έναν σεμνό και εξαιρετικά περιορισμένων οικονομικών δαπανών, προεκλογικό αγώνα. Μπορεί να μην είναι η σούπερ μάνατζερ ή κάποιες επιλογές της να θεωρούνται λανθασμένες. Αλλά δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να της χρεωθεί η κατάσταση στην οποία σήμερα βρίσκεται η συγκεκριμένη εταιρεία του δήμου Πειραιά.

Η στοχοποίησή της είναι εξοργιστικά άδικη. Το κακό με την πολιτική είναι ότι τέτοιες αδικίες συμβαίνουν συχνά. Το καλό είναι ότι καθώς η Κατερίνα δεν είναι «κανονικός πολιτικός», αλλά κανονικός… άνθρωπος, έχει την συμπαράσταση πολλών πολιτών – φίλων της πραγματικών, από όλους τους πολιτικούς χώρους.

Υ.Γ. : Ίσως θα έπρεπε να προσέξει και να φροντίσει ένα μόνο πράγμα : να έδινε κάποια στιγμή στην δημοσιότητα έναν αναλυτικό απολογιστικό κατάλογο, του πως παρέλαβε την ΔΕΠΕΠ. Τόσο αναλυτικό που να περιλαμβάνει ακόμη π.χ. και τα τιμολόγια που πληρώθηκαν τις τελευταίες μέρες πριν αναλάβει την προεδρία της Εταιρείας. Και παράλληλα ένα αντίστοιχο αναλυτικό κατάλογο, που θα αφορά τους λίγους τελικά μήνες κατά τους οποίους διοικεί την ΔΕΠΕΠ.