Η γλυκιά γεύση της ακεραιότητας

peramatzis minas

Του Μηνά Περάματζη


Πριν πολλά χρόνια, σε ένα μικρό και απομακρυσμένο χωριό της Ινδίας ζούσε μια φτωχή οικογένεια. Παρά τις δυσκολίες της καθημερινότητας, ζούσαν ευτυχισμένοι. Η μόνη παραφωνία που προβλημάτιζε τους γονείς ήταν ο εθισμός του μικρού τους γιού στη σοκολάτα. Έχοντας ακούσει πολλές ιστορίες για τη σοφία του Μαχάτμα Γκάντι, η μητέρα σκέφτηκε πως ίσως ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα του παιδιού της. Ξεκίνησε, λοιπόν, μαζί με τον γιο της το μακρύ ταξίδι για να βρει τον σοφό ηγέτη.
Μετά από πολλές μέρες και ακόμα περισσότερα χιλιόμετρα κάτω από τον καυτό ήλιο της Ινδίας, έφτασαν στο άσραμ του Γκάντι και παρουσιάστηκαν μπροστά του. «Μεγαλόψυχε Δάσκαλε, βοήθησέ με σε παρακαλώ. Αυτός εδώ είναι ο γιος μου και είναι εθισμένος στη σοκολάτα. Μαζί με τον άντρα μου έχουμε δοκιμάσει τα πάντα αλλά ο μικρός δεν έχει καταφέρει να την κόψει. Μπορείς σε παρακαλώ πάνσοφε να του πεις ότι κάνει κακό στην υγεία του και πως πρέπει να σταματήσει;»
Ο Γκάντι άκουσε με προσοχή και ανοιχτό μυαλό τις εκκλήσεις της μητέρας του παιδιού. Ωστόσο, δεν προσέφερε καμία συμβουλή στους ταξιδιώτες παρά μόνο τους ζήτησε να επιστρέψουν στο χωριό τους και να έρθουν πάλι να τον δουν σε τρεις βδομάδες. Η μητέρα μόλις το άκουσε αυτό, σάστισε! «Είναι δυνατόν, μετά από τόσο ταξίδι να γυρίσουμε πίσω άπραγοι και μάλιστα να πρέπει να ξανάρθουμε στο Μεγάλο Δάσκαλο», αναρωτήθηκε. «Αυτή είναι η μεγαλοψυχία του για την οποία είχα ακούσει τόσα πολλά;» Παρόλα αυτά, δεν έδειξε καμία δυσαρέσκεια και αφού ευχαρίστησε τον Γκάντι, πήρε το μακρύ δρόμο της επιστροφής.
Μόλις πέρασαν οι τρεις βδομάδες, η γυναίκα εμφανίστηκε πάλι μαζί με τον γιο της στο κατώφλι του εύσπλαχνου ηγέτη. Ο Γκάντι αφού τους καλωσόρισε, γύρισε και είπε στον μικρό: «Νεαρέ μου, η σοκολάτα δεν κάνει καλό και πρέπει να την κόψεις. Πάντα να θυμάσαι πως οι γονείς σου θέλουν το καλό σου και οφείλεις να τους σέβεσαι και να τους ακούς». Ο μικρός ενώ άλλες φορές αυτά τα λόγια τα προσπερνούσε αδιάφορα και άλλες πάλι αντιδρούσε έντονα, εκείνη τη στιγμή έσκυψε το κεφάλι και έγνεψε καταφατικά. Δακρυσμένη από χαρά η έκπληκτη μητέρα πήρε αγκαλιά τον γιο της και συγκλονισμένη γύρισε και ευχαρίστησε τον Γκάντι. Ωστόσο, ανίκανη να καταπνίξει την περιέργειά της, προτού ξεκινήσει για το χωριό της, πλησίασε τον σοφό ηγέτη και τον ρώτησε: «Φιλεύσπλαχνε Δάσκαλε, με συγχωρείς για το θάρρος μου αλλά γιατί χρειάστηκες τρεις βδομάδες;» Ο Γκάντι την κοίταξε και αφού της χάρισε ένα ζεστό χαμόγελο της είπε: «έπρεπε πρώτα να ξεπεράσω τον δικό μου εθισμό στην σοκολάτα.»

Η συνέπεια λόγων και πράξεων αποτελεί διαχρονικά κύριο γνώρισμα ενός μεγάλου ηγέτη, όπως στην προκειμένη περίπτωση του Γκάντι. Η ικανότητα του ηγέτη να εμπνεύσει τους άλλους ώστε να ευθυγραμμιστούν με το όραμά του και να δουλέψουν σκληρά για την πραγματοποίηση αυτού, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δυνατότητα που έχει να ηγείται δια του παραδείγματος. Από το κατά πόσο, δηλαδή, είναι ακέραιος χαρακτήρας ώστε να ενσαρκώνει τις αξίες που διακηρύσσει και να συμπεριφέρεται όπως εκείνος ζητά να συμπεριφέρονται οι άλλοι. Τότε και μόνο τότε μπορεί να περιμένει από τους άλλους να τον εμπιστευτούν και να τον ακολουθήσουν.

Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε πως η ακεραιότητα είναι το βασικότερο στοιχείο που οδηγεί στην αφοσίωση. Επομένως, αν η τελευταία θεωρείται το κυριότερο “νόμισμα” της πολιτικής, δεν είναι να απορεί κανείς με την κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών έναντι του πολιτικού συστήματος και την ένδεια αυτού, μιας και αποτελεί διαχρονικό παράπονο της κοινωνίας το γεγονός ότι οι πολιτικοί στερούνται ακεραιότητας. Είναι, λοιπόν, κοντόφθαλμη και επικίνδυνη η πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης να καλλιεργεί ψευδαισθήσεις με στόχο να διατηρηθεί στην εξουσία γιατί μακροπρόθεσμα ναρκοθετεί την ίδια την δημοκρατία ρίχνοντας νερό στο μύλο της δυσπιστίας και της απαξίωσης των θεσμών. Ο κάθε ψηφοφόρος ακολουθεί τον πολιτικό στον οποίο έχει επενδύσει τις προσδοκίες του, με τον τελευταίο να δεσμεύεται από τα πρότυπα της κοινωνικής σύμβασης που έχει μαζί του. Πρόκειται για τον πρώτο νόμο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ο οποίος επιτάσσει πως ο σημαντικότερος ρόλος που διαδραματίζει ένας εκλεγμένος εκπρόσωπος του λαού σε συνθήκες ειρήνης είναι να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κοινωνικής ομάδας που ηγείται. Ούτε τα δικά του, ούτε του κόμματός του. Η βασική δουλειά ενός εκπροσώπου είναι να αντιπροσωπεύει τους ψηφοφόρους του.

Pin It