Ένα καλοκαίρι, μια περιπέτεια στο Τολό

paralia kapelo

του Δημήτρη Καπράνου

 

Καθώς ζύγωνε ο Δεκαπενταύγουστος, στο σπίτι γινόταν χαμός!
Η μάνα μας ετοίμαζε "τα μπαγκάζια" για την εξοχή, η οποία, εδώ και δυο χρόνια, είχε και όνομα: "Τολό"!
Ο συμβολαιογράφος Βασίλης Περάκης, φίλος του πατέρα από παλιά, ήταν μόνιμος κάτοικος Ναυπλίου και έπεισε τον γιατρό, ο οποίος προτιμούσε τις εκδρομές στην Κινέττα και τον Σχοινιά, να κλείσει ένα "ενοικιαζόμενο" στο Τολό, στην παραλία.
Η αλήθεια είναι ότι το αγαπήσαμε αμέσως το όμορφο ψαροχώρι, με την υπέροχη θάλασσα, το νησάκι του Δασκαλειού και την ήρεμη ζωή.
Υπήρχε μια ταβέρνα, του Σπιθούρη, ένα μπακάλικο, του Μπικάκη και εμείς μέναμε στο σπίτι του Γρηγόρη Μπαρουτσάκη(μετέπειτα κουμπάρου μας), ψαρά επαγγελματία, του επονομαζόμενου (δεν ξέρω γιατί) "Γορίλα!

Ο Γρηγόρης ψάρευε καθημερινά, ο πατέρας ήταν λάτρης του ψαρέματος, εγώ είχα κολλήσει το μικρόβιο και έτσι, σχεδόν κάθε χάραμα, ακολουθούσαμε τον Γρηγόρη στο μάζεμα των παραγαδιών και των διχτυών, που ήταν συνήθως γεμάτα, καθώς δεν είχε ακόμη ενσκήψει η μαζική και καταστροφική αλιεία.

Ψαρεύαμε και με τη "ζόγκα" ,για μεγάλα ψάρια και θυμάμαι ότι είχαμε βγάλει αρκετά φαγκριά και συναγρίδες, τα οποία πουλούσε ο Γρηγόρης στον "Σόλωνα", το μοναδικό, τότε, ξενοδοχείο τη παραλίας.
Θυμάμαι το κολύμπι στην πανέμορφη θάλασσα, μέχρι να πέσουμε στην άμμο ξεροί από την κούραση και το μεσημέρι, τον γλυκό ύπνο κάτω από τα δέντρα, με το νανούρισμα των τζιτζικιών...
Και αργά το απόγευμα, με ένα βαρκάκι, πηγαίναμε για "κουταλάκι" και "τσαπαρί", για αφρόψαρα, τα οποία λες και λάτρευαν το τηγάνι και γέμιζαν πάντα το καλάθι μας!

Μαγικές διακοπές, ξέγνοιαστες, μέχρι που ένα καλοκαίρι μας ακολούθησε και η θεία μου, που είχε έλθει από την Αγγλία, με τον Άγγλο αξιωματικό σύζυγό της, τον γιο τους και την κόρη μιας φίλης τους.

Η νεαρή και όμορφη Αγγλίδα, έγινε με μιας το "πρόσωπο" στο χωριό.
Με τα κοντά σορτς, με το τολμηρότατο μπικίνι, του οποίου πολλές φορές έβγαζε το επάνω μέρος για να "μαυρίσει ομοιόμορφα" και ξάπλωνε στην παραλία αποκαλύπτοντας τους καρπούς της φύσεως, τους οποίους οι Τολιανοί θαύμαζαν ιδιαιτέρως και μάλιστα συνοδεία σφυριγμάτων και επιφωνημάτων!
"Δεν της λες να μαζευτεί; Είπαμε μοντέρνες οι Αγγλίδες αλλά εδώ έχουμε ένα όνομα, μην μας κάνει ρεζίλι!" είπε ο πατέρας στην θεία, η οποία, όμως, μας πληροφόρησε ότι "το κορίτσι δεν κάνει τίποτε κακό, αυτά στην Αγγλία θεωρούνται φυσιολογικά".
"Στην Αγγλία κι άλλα θεωρούνται έτσι, αλλά εδώ τα παίρνουμε με τις πέτρες!" της είπε ο μπαμπάς, προφανώς επηρεασμένος από άλλα "φυσιολογικά" της Αγγλίας.

Ώσπου ένα βράδυ, η θεία ενεφανίσθη ανήσυχη."Η Τάνια δεν έχει έρθει στο δωμάτιό της δυο μέρες!" είπε στον πατέρα.
Μην ανησυχείς, κοιμάται με τον Κώστα, τον ψαρά, στο κονάκι του!" της απάντησε εκείνος.
Η θεία, που είχε ψηλά τη μύτη, άνοιξε τα μάτια διάπλατα! "Είναι δυνατόν; με έναν ψαρά;".
Και ο γιατρός, με στόμφο: "Α, μην ανησυχείς. Εδώ εμείς αυτά θεωρούμε φυσιολογικά"!

Pin It