Η σημασία του χρονισμού

beckam owen

Τα αγγλικά, ως διεθνής γλώσσα, έχουν επιβάλει όρους σχεδόν σε όλες τις γλώσσες. Έτσι την αξία του timing την αναγνωρίζουν οι πάντες. Πολιτικοί, προπονητές, παίκτες, όλοι. Το ζήτημα είναι ότι το να κάνεις αυτό που πρέπει την κατάλληλη στιγμή, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου. Στην πολιτική για παράδειγμα, ισχύει ότι αν μπορείς και δεν θέλεις, όταν θέλεις μάλλον δεν θα μπορείς.

Η περίπτωση του Ευάγγελου Βενιζέλου που το 2007, μετά τη δεύτερη συνεχόμενη ήττα του Γιώργου Παπανδρέου από τον Κώστα Καραμανλή και τη δική του ήττα στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ,

ενώ κινήθηκε για να οικοδομήσει ένα διακριτό ρεύμα-τάση μέσα στο ΠΑΣΟΚ που όμως θα συσπείρωνε και άλλες δυνάμεις εκσυγχρονιστικές- μεταρρυθμιστικές, τελικά υπαναχώρησε, φοβούμενος διαγραφή του από τον Γ.Παπανδρέου. Η ιστορία στη συνέχεια είναι γνωστή.
Αρκετά χρόνια πριν την περίπτωση Βενιζέλου, ήταν η σειρά του Σημίτη, που ενώ ήξερε και μπορούσε να κάνει κάτι, τελικά δεν το έκανε. Ήταν μετά τις εκλογές του 2000 που τις είχε ξανακερδίσει, όταν αποφάσισε να προχωρήσει σε μια ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Με υπουργό Εργασίας τον Τάσο Γιαννίτση και εφόδιο την τεκμηριωμένη μελέτη του Γ.Σπράου. Ο Σημίτης ήξερε ότι το ασφαλιστικό σύστημα θα κατέρρεε και δεν τόλμησε, φοβούμενος τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης αλλά και μεγάλου μέρους του κόμματός του. Υπαναχώρησε, άφησε το ασφαλιστικό να δημιουργήσει πάνω από το μισό σημερινό δημόσιο χρέος και η ιστορία πια είναι γνωστή. Εκείνος ήξερε, μπορούσε και δεν έκανε.

Το ακριβώς αντίθετο από τον Αλέξη Τσίπρα το 2014. Που έκανε χωρίς να ξέρει και κυρίως χωρίς να μπορεί. Μπλοκάρισε την προεδρική εκλογή, προκάλεσε εκλογές τις οποίες γνώριζε ότι θα κερδίσει, και νόμισε ότι μπορούσε να πετύχει από τους δανειστές όσα δεν πρόσφεραν οι ίδιοι στο Σαμαρά. Κινήθηκε χωρίς να ξέρει και τελικά δεν μπόρεσε. Αυτή η ιστορία, που είναι και πιο πρόσφατη, κι αν είναι πια γνωστή!

Στον αθλητισμό, ανάλογα παραδείγματα είναι άπειρα. Παίκτες που μπορούσαν και δεν προσπάθησαν, αδικώντας την καριέρα τους και παίκτες που προσπάθησαν πρόωρα και κάηκαν. Ο Φασούλας, και περισσότερο ο Φάνης Χριστοδούλου, ένας από τους πιο ταλαντούχους Έλληνες μπασκετμπολίστες της γενιάς του, δεν έκαναν ποτέ το παραπάνω βήμα. Μπορούσαν, αλλά δεν έκαναν.
Αντίστοιχα υπάρχουν ποδοσφαιριστές που βαφτίστηκαν «Μέσι», βιάστηκαν κι έκαψαν το ταλέντο τους. Ο Νίνης του Παναθηναϊκού, ή ο Κουτσιανικούλης του Εργοτέλη, πιεζόμενοι ίσως από προπονητές και παράγοντες μπήκαν νωρίς στα βαθιά και απλώς πνίγηκαν. Ο Σίφο του Βελγίου κι ο Όουεν της Αγγλίας είναι περιπτώσεις που έλαμψαν σε μια πανευρωπαϊκή ή παγκόσμια διοργάνωση και αποδείχτηκαν διάττοντες αστέρες.
Ποιος δεν θυμάται το γκολ του Όουεν στο Μουντιάλ της Γαλλίας το ΄98 στο παιχνίδι της Αγγλίας κόντρα στην Αργεντινή, ένα ματς που σημαδεύτηκε από τις αποβολές Μπέκαμ και Σιμεόνε (του σημερινού προπονητή της Ατλέτικο Μαδρίτης), στην ίδια φάση; Ήταν μόλις 19 ετών, υποσχόταν απίστευτα πράγματα, αλλά έκανε ελάχιστα. Ίσως γιατί προσπάθησε πολύ λίγο, ίσως γιατί δεν προσπάθησε την κατάλληλη στιγμή. Σε κάθε περίπτωση, αδίκησε το ταλέντο του κι αυτός.

Αλλά η διαφορά είναι ότι οι αθλητές τελικά αδικούν τον εαυτό τους. Άντε και τις ομάδες τους. Οι πολιτικοί μπορεί να πάρουν στο λαιμό τους, όχι μόνο το κόμμα τους, αλλά μια ολόκληρη χώρα…

Αναγνώστης Κέντρος

Pin It