Ημίχρονα

mpala dixtya pshla

Στο δεύτερο ημίχρονο, όποιο κι αν είναι το σκορ του πρώτου, μια ομάδα παίζει με το χρόνο. Είτε κυνηγάει το χρόνο, είτε αυτός την κυνηγάει. Αν το σκορ του πρώτου ημιχρόνου την βολεύει, τότε προσπαθεί να ροκανίσει τον χρόνο. Αν όχι, αν πρέπει να βάλει γκολ, το τότε ο χρόνος τρέχει εις βάρος της ομάδας και την αγχώνει. Σε κάθε περίπτωση, στην ανάπαυλα, στο ημίχρονο, ο προπονητής προσπαθεί μέσα σε 15 λεπτά να επανασχεδιάσει την τακτική της ομάδας του, να διορθώσει τα λάθη του πρώτου ημιχρόνου, να προβλέψει πως θα εξελιχθεί το δεύτερο.
Στην πολιτική, ο χρόνος δεν είναι ποτέ αυστηρά προσδιορισμένος

– ιδίως στην Ελλάδα όπου σπάνια εξαντλείται η τετραετία. Επίσης, δεν υπάρχει ανάπαυλα και η όποια επαναχάραξη στρατηγικής ή τακτικής, γίνεται ενώ το παιχνίδι εξελίσσεται. Έχουμε πάντως περιόδους ολόκληρες που χαρακτηρίζονται από μια σειρά γεγονότων ή από ένα μεγάλο γεγονός.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι τα ημίχρονα της πολιτικής. Το πρώτο ημίχρονο της κυβέρνησης Τσίπρα είναι εκείνο που αφορούσε την όποια διαπραγμάτευση (σκληρή, ημίσκηρη ή μαλακή) με τους δανειστές. Ο χρόνος περνούσε, πρόοδος δεν γινόταν, το chicken game οδηγούσε ένα μικρό Φιατάκι κόντρα σε μια νταλίκα και με μαθηματική ακρίβεια στο Grexit, αν μετά το δημοψήφισμα δεν γινόταν η περίφημη κυβίσθηση που όλοι απολαύσαμε.
Στο επόμενο ημίχρονο, δεν κυριάρχησε το ίδιο θέμα, καθώς το προσφυγικό κάλυψε σχεδόν τα πάντα. Πλην όμως, ένα προσεκτικό μάτι μπορεί να δει ότι όπως χάθηκε χρόνος στο πρώτο ημίχρονο, μέχρι η κυβέρνηση να συμμορφωθεί με τους αυστηρούς κανόνες του παιχνιδιού, έτσι χάθηκε και στο δεύτερο, μέχρι να αντιληφθεί πως παίζεται το παιχνίδι.

Αν παίζαμε μπάλα, είμασταν χαμένοι από χέρι. Αλλά όπως στο ποδόσφαιρο, οι κατά καιρούς αποκαλύψεις διαλόγων της παράγκας αλλάζουν τα αγωνιστικά δεδομένα, δεν είναι απίθανο τα wikileaks και οι διάλογοι που αποκαλύφθηκαν να αλλάξουν τη ροή του παιχνιδιού.

Pin It