Θανάσης Διαβολάκης: Σημαντικά τα απλά πράγματα!

diavolakis thanasis

Ο Θανάσης Διαβολάκης «συστήθηκε» στο ευρύτερο κοινό του Πειραιά ήδη από το 2010, όταν με την «Ανταρσία στο Λιμάνι» εκλέχθηκε για πρώτη φορά στο Δημοτικό Συμβούλιο Πειραιά. Κέρδιζε τις εντυπώσεις – και ακόμα τις κερδίζει – με τον νηφάλιο, αλλά και σαφή λόγο του. Έναν λόγο που κανείς δεν μπορεί να το χαρακτηρίσει ξύλινο, ακόμη κι αν διαφωνεί ιδεολογικά και πολιτικά μαζί του. Έχει τις απόψεις του και έχει τον τρόπου του να τις κάνει σεβαστές ακόμη και στον πιο δύσκολο συνομιλητή του.

Αυτό τουλάχιστον παραδέχεται στο Portnet ο Νότης Ανανιάδης, από τον οποίο ζητήσαμε να συναντήσει και να συζητήσει με τον υποψήφιο δήμαρχο του συνδυασμού «Ανταρσία στο λιμάνι» στο πλαίσιο των «Συναντήσεων στο Φουαγιέ» εν όψει των δημοτικών εκλογών. Και εδώ αρχίζει η αφήγηση του δημοσιογράφου για τον υποψήφιο δήμαρχο Πειραιά Θανάση Διαβολάκη.

diavolakis notis

Φτάνω καθυστερημένος στο ραντεβού μας και τον βρίσκω να έχει ήδη παραγγείλει έναν καφέ από το Φουαγιέ του Δημοτικού, αλλά να κάθεται στο περιστύλιο με ένα τσιγάρο. Δεν μου το είχε κρύψει ότι είναι καπνιστής και είχε έναν προβληματισμό για το αν έπρεπε να κάνουμε τη συνάντηση μέσα στο Φουαγιέ, όπου ευλόγως το κάπνισμα απαγορεύεται δια ροπάλου. Μείναμε λοιπόν εκεί έξω, όπου πήρα κι εγώ τον καφέ μου κι όπου μας βρήκε ο φωτογράφος μας Δημήτρης Βρανάς.

Μου επιβεβαιώνει ότι γεννήθηκε στο Κερατσίνι το 1963 και ότι είναι καθηγητής στην ιδιωτική εκπαίδευση. Αλλά με ενημερώνει ότι έχει σπουδάσει οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, την παλιά ΠΟΕ. Ο γιος του παλιού αριστερού εξόριστου, Προέδρου του Συνδικάτου των Λιπασμάτων, από μια φτωχική γειτονιά του Πειραιά, κατάφερε να εισαχθεί με εξετάσεις στην Ιωνίδειο, από όπου και αποφοίτησε μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο. Ο Θανάσης Διαβολάκης ήταν μάλιστα γραμματέας της Οργάνωσης Βάσης της ΚΝΕ Ιωνιδείου, όταν ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Κατρούγκαλος, ένα χρόνο μεγαλύτερός του ήταν απλό μέλος. Αποχώρησε το 1984 από το ΚΚΕ και παρέμεινε ανένταχτος στον χώρο της Αριστεράς μέχρι το 2010, όταν ιδρύθηκε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ της οποίας αποτελεί ιδρυτικό μέλος. Αυτονόητο είναι ότι τον ρωτάω τι σημαίνει για τον ίδιο να είναι ή να δηλώνει κανείς σήμερα αριστερός. Μου απαντάει ότι κατά την άποψή του σημαίνει ότι φυσικά αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο, τον οποίο «βλέπει από κάτω». Έναν κόσμο χωρίς διακρίσεις. Και όταν τον ρωτάω γιατί να ψηφίζει κανείς «ΑΝΤΑΡΣΥΑ» και ειδικότερα την άλλη Κυριακή «Ανταρσία στο λιμάνι», μου απαντάει με το ήπιο ύφος του, ότι αυτή η ψήφος θα είναι μια απάντηση στις μνημονιακές πολιτικές, αλλά και σε ένα σύστημα που έχει φτάσει στα όρια του, η συνέχιση του οποίου θα οδηγήσει εν τέλει στην καταστροφή του ίδιου του πλανήτη.

Δεν αντιστέκομαι στον πειρασμό να μείνω σε μια καθαρά πολιτική συζήτηση και να ρωτήσω γιατί απέτυχε το σύστημα στη Σοβιετική Ένωσης. Υποστηρίζει ότι αυτό έγινε γιατί δεν στηρίχθηκε στους εργαζόμενους, δεν άφησε τους εργαζόμενους να διευθύνουν τα πράγματα. Αφού σπαταλάμε αρκετή ώρα μιλώντας για την αποτυχία της επανάστασης στη Γερμανία το 1918, αλλά και την «ουτοπία» του κομουνισμού και δίνοντάς του την ευκαιρία να υποστηρίξει ότι μεγαλύτερη ουτοπία είναι να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να μεταρρυθμίσει τον καπιταλισμό, ερχόμαστε επιτέλους στα δημοτικά πράγματα του Πειραιά.

Ο Θανάσης Διαβολάκης δηλώνει ότι σέβεται απερίφραστα όλους τους ανθυποψηφίους του. «Πρέπει να μαθαίνουμε και από τους αντιπάλους μας» σημειώνει. Κι όταν τον ρωτάω αν είχε ένα μαγικό ραβδί να μεταμορφώσει τον Πειραιά, πως θα ήθελε να είναι αυτή η πόλη, μου απαντάει αφοπλιστικά: Τα απλά πράγματα είναι και τα πιο σημαντικά. Για παράδειγμα, περισσότερο πράσινο, λέει. Προσπαθώ να τον προκαλέσω, να γίνω προβοκάτορας. Που; Τον ρωτάω. Στο Παλατάκι, απαντάει. Που πρέπει να πάρουμε από την Cosco, αλλά και απέναντι, στα Λιπάσματα.

Θα ήθελε μια πόλη όπου δεν θα κυριαρχεί το αυτοκίνητο, με περισσότερους πεζοδρόμους και ποδηλατόδρομους, με βρεφονηπιακούς σταθμούς για όλους, με δημόσια νοσοκομεία που θα σέβονται τους πολίτες και θα ταλαιπωρούνται, μια πόλη για τους δικούς της πολίτες.

Απλός και άνετος στη συζήτηση, με αφήνει ελεύθερο να γράψω ότι θέλω και εκτιμώ ότι είναι σημαντικότερο από μια κουβέντα που δεν ηχογραφήθηκε. Έχει την αυτοπεποίθηση που έδειξε και κατά το πρόσφατο debate που διοργάνωσε το Portnet και δεν φοβάται να θέσει ως ρεαλιστικό στόχο για την «Ανταρσία στο λιμάνι» την εκλογή όχι ενός, αλλά δύο δημοτικών συμβούλων!

ΥΓ
Η συζήτηση έγινε στο περιστύλιο του Δημοτικού Θεάτρου. 
Φωτογραφίες από τον Δημήτρη Βρανά.

Pin It